Norweski sektor transportowy stoi u progu jednej z najważniejszych reform ostatnich lat. Od 1 czerwca 2026 roku włącza się w nowe życie, wykluczając przepisy dotyczące zabezpieczenia ładunków w transporcie drogowym. Nowelizacja przygotowana przez Norweską Administrację Dróg Publicznych (Statens vegvesen) fundamentalnie zmienia strukturę odpowiedzialności za przewożony w stosunku do nakładania na firmę transportową zupełnie nowe obowiązki administracyjne. Celem zmiany jest eliminacja tzw. przestępstwa związane z pracą, ograniczające praktyk dumpingowych skutków ubocznych oraz radykalna poprawa bezpieczeństwa na najważniejszych drogach Skandynawii.

Dla polskich prostych realizujących zlecenia do państwa członkowskiego nowe przepisy oznaczają koniec ery, w którym całe ryzyko i odpowiedzialność za nieprawidłowo spięty ku spadają wyłącznie na barki pojedyncze.

Kogo dotyczy zmiany?

Nowe elementy wchodzą bezpośrednio do norweskiego kodeksu, a następnie definiują grupy pojazdów podlegające restrykcjom. Przepisy obejmują wszystkie wózki mechaniczne oraz przyczepy i naczepy o obsługiwanej masie powyżej 3,5 tony. Z nowych obostrzeń wyłączono natomiast motocykle, motorowery, szersze gąsienicowe oraz transport ładunków znajdujących się wewnątrz innych samochodów osobowych.

Reforma stanowi element szerokiego zakresu zmian w norweskim prawie transportowym na rok 2026, obok m.in. obowiązkowych kart HMS dla kierowców autobusów (od stycznia), zmian tonażowych dla zestawów 6- i 7-osiowych (od lutego) oraz nadchodzącego wdrożenia przepisów Pakietu Mobilności dla pojazdów 2,5–3,5 tony (od lipca).

§ 3-2a: Przełom w podziale odpowiedzialności

Do 1 czerwca 2026 roku norweskie służby kontrolne — Statens vegvesen oraz policja — podczas kontroli drogowej karały za złe ładunki przede wszystkim kierowcę. Mandaty, punkty karne, aw skrajnych przypadkach zatrzymanie prawa jazdy lub postępowanie sądowe dotyczą osoby siedzącej za kierownicą.

Nowo dodany paragraf § 3-2a przenosi ciężar odpowiedzialności na przedsiębiorstwo transportowe. Zgodnie z literą prawa firma transportowa ma formalny i prawny charakter, który obejmuje realną możliwość oraz pełne warunki techniczne i logistyczne do wykonywania przewozów w sposobie pełnego używania z transmisji.

Co to oznacza w praktyce? Przewoźnik nie może już zasłonić się argumentem, że „kierowca zamieszkania instruktaż BHP i to on odpowiada za pasy”. Firma musi być obowiązkowa przed innowacyjnymi służbami, że pojazd jest chroniony przez pojazdy sprawne, certyfikaty środków rzeczywistych — pasów, łańcuchów, mat antypoślizgowych lub belek rozporowych — rygorystycznych do specyfikacji określonych towarów. Musi też być wyposażony w jasne procedury i akcesoria, które znajdują się w odpowiednim czasie ładowania. Jeżeli z dokumentacji tachografu wynika nie, sterownik pod presją czasu uniemożliwiającego zabezpieczenie — ukarana zostaje firma.

Transport obejmuje zakres i obowiązkowa dokumentacja

Maksymalne wyzwaniem logistycznym nowej reformy jest posiadanie szczegółowego wyposażenia zabezpieczającego, czyli tzw. płaski plan mocowania, dla transportu sklasyfikowanych jako ryzyko. Dokumentacja ta musi określić opisanie technikę, rozmieszczenie sił oraz określenie rodzaju i urządzeń wyposażonych — w tym minimalną końcówkę pasów (LC), kąty równoległe oraz zastosowanie odciągów łańcuchowych.

Zaostrzone wymagania dokumentacyjne obejmują ładunki ponadgabarytowe (o szerokości lub wysokości przekraczającej 3 metry), wytrzymałość elementów strukturalnych, takie jak prefabrykowane ściany, kręgi i słupy betonowe, zwoje stalowe (coile), wielkogabarytowe bębny kablowe oraz pionowo przewożone rolki papieru — wysłanie na wyrzucenie i efekt domina. Obowiązek dotyczy także kontenerów hakowych i wszelkich transportów, które znajdują się na podstawie zarzutów zezwoleń drogowych.